Amcam Yaşar Kemal, büyük bir yazarın aile içindeki sesine yeğeni Sadık Gökçeli’nin anılarıyla kulak veriyor. Van’dan Çukurova’ya zorunlu göç, Hemite’de geçen çocukluk, âşıklar, destancılar, ağıtlar, Kadirli’de çetin yıllar, İnce Memed’in doğduğu topraklar, Savrun Çayı ve tabii ki dostluklar… Hepsi, “Ben ne şanslı bir insanım, senin gibi bir amcam var” diyen bir yeğenin belleğinde yeniden canlanıyor.

Bu sayfalardaki Yaşar Kemal, dünyanın tanıdığı büyük yazardan çok daha fazlası: lokantada masaya oturmak istemeyen küçük yeğenine yer sofrası kurduran, ailesine kol kanat geren, bir bakışta insanın derdini yüzünden anlayan, yol açan, rehber olan, yakınlarının arkasında dağ gibi duran bir amca…

“Ben onun elinde ve dilinde büyüdüm. Ben onun sözlerinde ve evinde büyüdüm. Ben onun gerçeklerinde ve esprilerinde büyüdüm. Ne zaman ki amcamı kaybettim o vakit ne orada ne de şu an olduğum yerde büyüdüm.”
                                                                                                                                                                                                                      _Sadık Gökçeli